Vandaag was het m'n vrije dag en zat ik weer te surfen op zoek naar sphynxkittens. Ik was toch zo benieuwd naar dat nestje in Zellik en stuurde een sms'je naar Luc die nog op het werk was om te vragen of we er deze week of komend weekend eens naar zouden gaan kijken... even later stuurde hij een sms'je terug 'als ik op tijd terug ben van het werk dan kunnen we straks nog gaan kijken, ze zijn open tot 18u.'
Sven was net bij ons en stond ook al te popelen van ongeduld. Hopelijk hebben we nog tijd om er ter geraken en ja hoor, Luc kwam thuis en eventjes later zaten we al in de auto richting Zellik. We zouden enkel al eens een kijkje gaan nemen :-) want hebben uiteraard nog tijd genoeg om te beslissen en trouwens binnen enkele weken gaan we op reis naar Kaapverdië dus niet ideaal om nu al een kitten te kopen.
Maar toen we het nestje zagen in de kennel begonnen onze hartjes te smelten... het waren allemaal katers, uitgezonderd één poesje, ze lagen allemaal op en naast elkaar onder de lamp, lekker warm dus. Vanaf dat we het ren openden kwamen ze naar ons toegelopen, vooral één katertje en het enige poesje trokken mijn aandacht. Ik kon het poesje direct oppakken en ze wou me niet meer loslaten, begon direct te spinnen. Ook het katertje bleef maar bij me rondhangen, hij had dezelfde kleur als Zornik maar zijn snoetje was wit in plaats van donker.
Ik kon gewoon niet kiezen tussen beiden, maar één ding was al zeker... we zouden met eentje naar huis komen, we konden niet meer vertrekken zonder :-) Uiteindelijk knoop doorgehakt en het poesje meegenomen. We hadden immers altijd gezegd dat een volgende sphynx een Zorah zou zijn (mooie naam passend bij Zornik).
Aangezien we enkel gingen 'kijken' hadden we geen kattentasje meegenomen dus Zorah moest op de schoot in de auto naar huis. Ze was zo braaf en lief en rustig, we waren nog niet lang vertrokken of ze viel al in slaap.
Thuisgekomen was het uiteraard heel spannend.... hoe zou Zornik reageren?
Eerst snuffelde hij even maar dan begon hij te blazen keer op keer. Hij was kwaad en volgde Zorah overal en verloor haar niet uit het oog. Hij was niet meer de Zornik die we gewoon waren, we mochten hem zelfs niet meer pakken en hij bleef maar blazen..... oh my god , wat had ik spijt... wat had ik dat beestje aangedaan...als dat maar goed zou komen...
Sven was net bij ons en stond ook al te popelen van ongeduld. Hopelijk hebben we nog tijd om er ter geraken en ja hoor, Luc kwam thuis en eventjes later zaten we al in de auto richting Zellik. We zouden enkel al eens een kijkje gaan nemen :-) want hebben uiteraard nog tijd genoeg om te beslissen en trouwens binnen enkele weken gaan we op reis naar Kaapverdië dus niet ideaal om nu al een kitten te kopen.
Maar toen we het nestje zagen in de kennel begonnen onze hartjes te smelten... het waren allemaal katers, uitgezonderd één poesje, ze lagen allemaal op en naast elkaar onder de lamp, lekker warm dus. Vanaf dat we het ren openden kwamen ze naar ons toegelopen, vooral één katertje en het enige poesje trokken mijn aandacht. Ik kon het poesje direct oppakken en ze wou me niet meer loslaten, begon direct te spinnen. Ook het katertje bleef maar bij me rondhangen, hij had dezelfde kleur als Zornik maar zijn snoetje was wit in plaats van donker.
Ik kon gewoon niet kiezen tussen beiden, maar één ding was al zeker... we zouden met eentje naar huis komen, we konden niet meer vertrekken zonder :-) Uiteindelijk knoop doorgehakt en het poesje meegenomen. We hadden immers altijd gezegd dat een volgende sphynx een Zorah zou zijn (mooie naam passend bij Zornik).
Aangezien we enkel gingen 'kijken' hadden we geen kattentasje meegenomen dus Zorah moest op de schoot in de auto naar huis. Ze was zo braaf en lief en rustig, we waren nog niet lang vertrokken of ze viel al in slaap.
Thuisgekomen was het uiteraard heel spannend.... hoe zou Zornik reageren?
Eerst snuffelde hij even maar dan begon hij te blazen keer op keer. Hij was kwaad en volgde Zorah overal en verloor haar niet uit het oog. Hij was niet meer de Zornik die we gewoon waren, we mochten hem zelfs niet meer pakken en hij bleef maar blazen..... oh my god , wat had ik spijt... wat had ik dat beestje aangedaan...als dat maar goed zou komen...
