Afscheid van onze dierbare vriend

Sinds de komst van Zorah hebben we geen aandacht meer geschonken aan deze blog.  Jammer eigenlijk want hierdoor zijn er heel veel herinneringen verloren gegaan. 

Gelukkig hebben we veel beeld- en filmmateriaal gemaakt gedurende de afgelopen jaren, iets waar we ons op dit moment heel erg aan vastklampen...want we hebben afscheid moeten nemen van onze dierbare vriend Zornik.

Twee jaar geleden is hij al eens ziek geweest. We weten nog steeds niet wat er met hem toen scheelde, maar wij denken dat hij een ontsteking had in zijn bekje omdat hij zijn brokken niet mooi meer kon opeten. Hij was enorm afgevallen, was uitgedroogd en had geen kracht meer om op de tafel te springen. Twee nachtjes aan een baxter en een antibioticakuur brachten hem er al snel terug door en Zornik was terug onze ouwe rakker.  We beseften toen maar al te goed dat het fout had kunnen aflopen en dat ooit die dag zou komen dat we hem zouden moeten afgeven.

Enkele weken geleden (begin januari '24) besloot Luc opnieuw met Zornik naar de dierenarts te gaan omdat we ons zorgen maakten. We hadden al een tijdje gemerkt dat zijn ademhaling iets moeilijker verliep dan anders.  De dierenarts luisterde naar longen en hartje maar kon niets bijzonder vaststellen. Voor alle zekerheid schreef hij preventief een antibioticakuur voor. Hoewel hem dit er toch een beetje terug bovenop hielp, bleef hij moeizaam ademhalen.

Exact één week geleden (op zaterdag 10 februari) werd Zornik ziek.  We vonden het al vreemd dat hij de dag voordien niet meer bij ons aan tafel kwam zitten en ook niet 's avonds bij ons in de zetel. 

Die zaterdag zat hij in zijn tonnetje van zijn krabpaal en lag hij met zijn hoofdje buiten, hij had een hele diepe ademhaling en gaf heel weinig respons toen we tegen hem bezig waren. Hij was stil en lag daar zo zielig, zelfs snoepjes of natte voeding (njam njam) waar hij zo dol op is at hij niet helemaal op.  Dit was niet meer de Zornik die we kenden.  Na zijn natte voeding lag hij in de zetel en daar bleef hij liggen, met z'n oogjes open maar duidelijk heel moe. Luc stuurde een mail naar de dierenarts met de vraag om zo spoedig mogelijk met hem langs te kunnen komen.

's Middags begon het zonnetje te schijnen, en voelde het al wat aan als 'lente'.  We gingen even op het terras zitten om van de eerste zonnestralen te genieten en tot onze grote verbazing kwam hij toch langzaam naar buiten gestapt.  Hij legde zich bij Luc in de zetel en zo heeft hij een 10-tal minuutjes mee genoten van het zonnetje. Zijn eerste maar helaas ook laatste momentje van dit jaar in de tuin.  Het heeft precies zo moeten zijn.

's Avonds moesten we gaan eten bij een collega, en toen we thuiskwamen om 23.30u lag hij naast de zetel op de grond onder een dekentje.  Was hij gevallen? Of opgestaan en niet meer terug in de zetel geraakt? Hij liet zich hangen als een pudding toen ik hem vastnam.  We besloten om hem mee te nemen in bed om over hem te waken. Luc had een spuitje met water meegenomen en gaf hem af en toe wat water gedurende die nacht.  Zornik was te zwak om alleen naar beneden te gaan als hij dorst zou krijgen. We zouden 's morgens om 8u de dierenarts van wacht opbellen. 

Toen we wakker werden lag Zornik tussen ons aan het voeteneind en maakte hij lichtjes een reutelend geluid, hij ademde heel diep en zat altijd op zijn buikje met z'n kopje naar voorhangend, zo zielig.  Op enkele uren tijd was hij serieus achteruit gegaan.

Gelukkig mochten we direct afkomen naar Dymphna, dierenarts van wacht in Kemzeke. Tijdens de heenrit gaf hij geen kick. Hij was doodop en had ook op mijn schoot geplast. Iets wat hij nog nooit heeft gedaan maar dit lag ook wel aan ons want omdat alles snel moest gaan hadden we hem niet meer in zijn bakje gezet om te plassen.  

Toen we hem op de onderzoekstafel legde zag Dympna al meteen dat het ernstig was. Zijn lichaamstemperatuur was nog maar 35° wat normaal bij een sphynxkat 40° is. 

Onze vrees dat hij daar moest blijven werd bevestigd en we moesten ons al voorbereiden op het ergste.  Maar ze zou proberen hem er door te krijgen.  Hij werd onder een lamp gelegd om warm te houden en zou een baxtertje krijgen. Van zodra we doorgingen begon hij te janken. Dat ging door merg en been en verslagen reden we terug naar huis bang afwachtend of we ons kereltje nog levend zouden terugzien.

's avonds kregen we het slechte nieuws van Dymphna dat er weinig kans was dat hij het zou halen en dat we 's anderendaags 's ochtends moesten komen.  We moesten helaas allebei werken dus spraken af om 17u.  Het was een lange dag bang afwachten op het werk, maar 's namiddags kreeg ik het verlossend telefoontje van Luc dat Zornik nog leefde en zelfs mee naar huis mocht. Zijn hartje klopte terug regelmatiger maar we moesten wel een afspraak maken bij de cardioloog.  

Euforisch waren we niet want Dymphna had in haar berichtje geschreven 'onder voorbehoud' maar toch hadden we terug al wat meer hoop.  Die hoop verdween helaas al snel toen we hem terug zagen want veel beter zag hij er niet uit. Maar toch waren we opgelucht hem nog terug mee naar huis te kunnen nemen. Onderweg zijn we nog gestopt bij AVEVE voor een puppiedoek zodat hij niet op de zetel zou plassen. We hadden lopende (bij)voeding meegekregen van de dierenarts dat we met een spuitje konden toedienen en waren blij dat hij dat toch al wou opdrinken. Verder moest hij medicatie krijgen om zijn hartritme te regulariseren.

Sven en Jess kwamen langs om hem nog eens te zien en Jess had een elektrisch dekentje meegenomen en een knuffelpoesje dat je kan opwarmen in de microgolf. Een schitterende idee van Jess waar we haar heel dankbaar voor zijn.  Zo konden we ons manneke goed warm houden. Omdat we hem 's nachts niet alleen wouden laten bleven we allebei in de zetel slapen, voor Zornik hadden we een groot kussen voor de haard gelegd met daarop het elektrische dekentje met een lakentje over, een puppiedoek, en dan lekker warm ingeduffeld met een dekentje en het warme knuffeltje.  

Wat we totaal niet verwacht hadden was dat Zornik nog zelf naar zijn bakje zou lopen om te plassen. Ineens stond hij 's nachts op en waggelde hij er naartoe.  Hij was zo moe dat hij ter plaatse bleef zitten. Luc zette hem bij zijn drinkbakje en hij begon te drinken.  De euforie sloeg toe, oooohh misschien komt hij er toch wel door!! Dit was toch al een kleine vooruitgang. Die nacht is hij nog enkele keren naar zijn bakje gestapt en drinkbakje maar onderweg moest hij gaan liggen omdat hij uitgeput was.  Zo zielig!

De dag nadien was het dinsdag 13 februari, mijn verjaardag. We hadden de geplande sauna geannuleerd om steeds bij ons ventje te kunnen zijn. Ik was blij dat Zornik er nog was en we hem alle goede zorgen en liefde konden geven. De kattenbak en drinkbak stond nu midden in de woonkamer aan zijn ziekenbedje zodat hij niet zo ver meer moest stappen.  En de lopende voeding likte hij zelf op van een schoteltje in plaats van met het spuitje. Alweer kregen we terug wat meer hoop.  We gaven ook wat 'natte voeding' en daarvan likte hij de saus ook op.  De stukjes vlees kon hij echter nog niet eten. Hij leek er wel zin in te hebben maar was te moe om het te  nemen.

We hadden  online een afspraak gepland voor de echografie op vrijdag, veel te laat eigenlijk dus belde ik voor een eerdere afspraak. Luc had ook al een mail gestuurd naar onze dierenarts om te horen of zij de afspraak konden versnellen en ook zij hadden contact opgenomen met de dierenkliniek. We mochten nog komen om 16u!  Dat was een hele opluchting maar tegelijkertijd ook weer bang afwachten wat het verdict zou zijn.  Bij een slechte prognose stonden we voor de beslissing om hem te laten inslapen of niet.

In de dierenkliniek kwamen we terecht bij Jo, een jonge cardiologe met heel veel passie voor dieren, heel empatisch maar tegelijk ook zeer bekwaam.  Ze legde ons uit aan de hand van de echografie dat er heel veel vocht rondom het hartje zat en aan de longen.  Hierdoor was één long dichtgeklapt, de verklaring waarom hij zo moeilijk kon ademen.  Om het hart te kunnen beoordelen moest ze eerst het vocht weghalen en de kans was reëel dat hierdoor Zornik zou sterven.  Anderzijds zou de druk op zijn longen hierdoor ook verdwijnen zodat hij mogelijks beter zou kunnen ademen.

Anneleen, de anesthesiste werd er bijgehaald en onder echogeleide werden maar liefst 5 grote tubes vocht afgenomen. Ons kereltje onderging dat allemaal zonder één keer te janken, zo braaf dat hij was. En wanneer dit achter de rug was ademde hij terug heel zachtjes.  Nu kon Jo via echografie naar het hartje kijken en zou ze ons nadien alles verduidelijken. Tijdens het onderzoek bleef het knuffeltje steeds goed dicht tegen hem aan, dat diende ook als steun. Na de echo mocht zijn truitje opnieuw aan en werd hij terug op de puppieplaat gezet. Jo ging nu alles uitleggen hoe het in elkaar zit en hoe te behandelen.

Op dat moment had ik nog niet door dat we hem zouden moeten laten inslapen....

Aan de hand van een tekening van het hart legde ze ons heel professioneel uit wat er met zijn hartje mis was: hartfalen ten gevolge van een verstijfde hartspier. Hierdoor kon zijn hart niet voldoende pompen om het bloed goed door zijn lichaampje te sturen en is er vocht ontstaan rond zijn hartje. Dit zou mits medicatie (bloedverdunners) nog kunnen behandeld worden. Maar er waren nog andere complicaties opgetreden ten gevolge van dat hartfalen: een goed ontwikkelde thrombose in de voorkamer van het hart, vocht in de buikholte waardoor ook oedeem aan de lever en hartritmestoornissen.  Indien hij bloedverdunners zou krijgen was het risico groot dat de bloedklonter in zijn hartkamer zou wegschieten en in de bloedvaten terecht komen met alle volgen van dien zoals hartinfarct, verlamming etc.

De prognose was zo slecht dat het beter was om hem te laten inslapen.  Opnieuw een verplaatsing konden we dat beestje niet meer aandoen dus stemden we erin toe om over te gaan tot euthanasie.

Luc hield hem in zijn armen en Jo gaf hem eerst een spuitje om slaperig te worden, nadien een spuitje om zij hart stil te leggen.  Het ging allemaal heel snel maar Zornik bleef heel de tijd staren naar ons. Hij moet zich wel veilig gevoeld hebben zo bij zijn baasjes. Het is een dikke troost voor ons dat we bij hem waren en dat hij niet alleen is moeten sterven. Hij is heel zachtjes ingeslapen, om 16.45u om precies te zijn.  We kregen een doos mee om hem naar huis te brengen. In die doos ligt hij nu met zijn truitje aan en een dekentje achteraan in de tuin, zijn geliefde plaats waar hij zo graag steeds in het zonnetje zat.

Rus zacht lieve schat, je ben nu een mooi sterretje in de hemel. 

Onze dank gaat uit naar Dymphna, de dierenarts van wacht die diezelfde nacht al 2x was opgeroepen geweest en dan toch nog de beste zorgen heeft toegediend aan ons kereltje.

Ook naar Jo en Anneleen, want zij hebben ons heel goed opgevangen, duidelijkheid in inzicht gegeven in het probleem waardoor we weten dat we de juiste beslissing hebben genomen. En ons Zornikse zachtjes uit zijn lijden verlost. 

Dank ook voor onze dierenarts van Sinecure die Zornik steeds hebben opgevolgd gedurende zijn 12 leefjaren.  

Het afscheid valt ons zwaar, het gemis is enorm want Zornik was niet zomaar een kat, hij was ons kindje, onze beste vriend, metgezel, steeds altijd bij ons aanwezig. Hij begreep ons en vertrouwde ons blindelings.  

Zornik wat gaan we je missen xxx