Vandaag is het exact een week geleden dat we afscheid moesten nemen van Zornik. Het was een zware week met vaak moeilijke momenten.  Het is zo anders zonder hem, hij laat een grote leegte achter.  

Als we thuiskwamen zat hij vaak te wachten op het stoeltje in de gang, of kwam hij al miauwend aangelopen. Als we aan tafel zaten om te eten zat hij altijd bij ons. Met zijn grote ogen kon hij je dan zo aankijken dat je er gewoon van smolt en hem een hapje toediende.  

Als het zonnetje scheen dan stond hij te janken aan het raam om buiten te kunnen. We worden 's morgens niet meer wakker door zijn getrappel op het bed.  's avonds in de zetel zit er geen katertje meer op je borstkas en Luc zit nu aan z'n pc te werken zonder dat hij overstelpt wordt door likjes en kopjes van Zornik.

Gelukkig is Zorah er nog, ons meisje dat zich meestal wegstopt. Nu merken we pas dat het grootste deel van onze aandacht naar Zornik ging. Hij eiste dat gewoon op terwijl Zorah liever zich afzonderde en gerust gelaten wordt.  Ik vraag me af of zij Zonik mist en heb nu een beetje met haar te doen omdat ze hier nu helemaal alleen blijft wanneer wij weg zijn.  

Ik heb me voorgenomen om haar meer aandacht te geven, of ze dat nu wil of niet ;-)  Ik zal ze regelmatig uit naar nestje halen en knuffelen. Hopelijk komt zij hierdoor binnenkort ook meer zelf naar ons toe.  Ik heb haar alvast een leuk truitje gekocht zodat ze misschien meer in huis zal rondlopen en niet constant onder haar dekentje blijft liggen.